Dichroa febrifuga to wiecznie zielony krzew, o niebieskich kwiatach i owocach w tym samym kolorze, choć w bardziej metalicznym połysku. Spokrewniony jest on z hortensjami i rośnie w Tybecie oraz Nepalu. Dorasta do 2 metrów wysokości, a Chińczycy nazywają go Chang San. Co więcej, zaliczają go do 50 najważniejszych roślin leczniczych. Z korzeni tej rośliny od 2000 lat wytwarzano przeciwgorączkowy lek. Stąd jego nazwa - febrifuga. Słowo to oznacza "uciekającą gorączkę". Ponadto lek ma także zastosowanie w zwalczaniu malarii.

Zespół badaczy pod wodzą Tracy Keller z Harvard School of Dental Medicine w Bostonie odkrył, że pochodna aktywnego składnika korzeni, halofuginon, blokuje reakcje, które powodują choroby autoimmunologiczne. 

Kiedy komórkom brakuje aminokwasów, przestają one wytwarzać białka, jeśli nie są niezbędne dla życia. Jak odkryli bostońscy naukowcy, halofuginon potrafi imitować niedobór aminokwasów, blokując enzym odpowiedzialny za dostarczanie jednego z nich, proliny. Wyzwala to swego rodzaju chemiczną kaskadę, która odpowiada za niedobór aminokwasu, nazywaną AAR. Pod jej wpływem zarodki malarii przestają rosnąć, hamowane jest wytwarzanie białek powodujących procesy zapalne, przestają powstawać specyficzne białe krwinki, to znaczy limfocyty Th17, które związane są z zapaleniami jelit czy stwardnieniem rozsianym. Jednocześnie jednak nie są blokowane normalne reakcje immunologiczne.Halofuginon może okazać się zatem skutecznym lekiem przeciwko chorobom autoimmunologicznym, a jednocześnie może naśladować niedobór substancji odżywczych związanych z głodem.

Badania wykazały także, że zwierzęta, którym podawano środek, żyją dłużej. W dużej mierze jest to zasługa omijania chorób, które związane są z procesami zapalnymi. Zdaniem Tracy Keller lek może pomóc nie tylko w chorobach takich jak stwardnienie rozsiane, ale także może mieć wpływ na opóźnienie starzenia. 

Nam bardzo imponują możliwości leku i czekamy na dalsze wyniki badań.